اجتماعى خود را در ميان مردم از دست داده بودند بر اين كينه و عداوت مىافزود . مروان گروه مسلّحى فراهم آورد و به مقابله با امام حسين عليه السلام پرداخت . امام عليه السلام مردم مدينه را به همراهى دعوت كرد . بدين‌رو بنىتيم ، بنىزهره و بنىاسد مسلّح شدند و امام حسين عليه السلام با برداشتن پرچمى براى تشييع پيكر امام عليه السلام آماده شدند . مروان با حمايت و تشويق عايشه به‌سوى جنازه پاك پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله تيراندازى كرد ، چون امام حسن عليه السلام توصيه كرده بود نگذاريد در تشييع من خونى ريخته شود ، « 1 » حضرت جنازه برادرش را به قبرستان بقيع منتقل و در آنجا دفن نمود . شهادت امام براساس روايات صحيح‌تر در 28 صفر سال 49 هجرى سالروز رحلت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله واقع شد . « 2 » تاريخ امامت امام حسين عليه السلام بلافاصله بعد از شهادت امام حسن عليه السلام شيعيان عراق و مدينه بيعت خويش را ضمن ارسال نامه تسليتى به امام حسين عليه السلام اعلام داشتند . عبارات به‌كاررفته در اين نامه و نامه‌هاى بعدى بيانگر وجود تفكر امامت شيعى در بين بخش‌هايى از مردم است . امام حسين عليه السلام سومين امام شيعيان در سوم شعبان چهارم هجرى ديده به جهان گشود . او از اهل‌بيت و در شمار اصحاب كساست و در جمع مباهله نيز حضور داشت و همواره مورد علاقه شديد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود ؛ چنان كه بارها مىفرمود : « حسين از من است و من از حسين » . « 3 » امام حسين عليه السلام در نبردهاى جمل ، صفين و خوارج در كنار پدرش عليه پيمان‌شكنان و متجاوزان جنگيد و در مدت امامت امام حسن عليه السلام در رهبرى شيعيان و نشر انديشه‌هاى شيعى حضورى بس فعال داشت . او با داشتن ويژگىهايى ممتاز همواره مورد علاقه فراوان مردم بود . عالىترين دعاهاى عرفانى نظير مناجات عرفه از ايشان روايت شده كه سند ماندگار عرفان انديشه شيعى است . امامت حضرت از سال 49 هجرى تا دهم محرم سال 61 هجرى ادامه يافت كه ده سالِ آن در دوران سلطنت معاويه بود . او نيز همانند امام حسن عليه السلام چون از موقعيت معاويه و اوضاع

--> ( 1 ) . بنگريد به : محمد بن سعد ، ترجمة الإمام الحسن عليه السلام ، ص 179 - 177 . ( 2 ) . همان ، ص 183 و 190 ؛ احمد بن يحيى بلاذرى ، انساب الاشراف ، به كوشش محمد حميدالله ، ج 3 ، ص 66 . ( 3 ) . محمد بن سعد ، ترجمة الإمام الحسن عليه السلام ، ص 137 .